Wij hebben nooit geweten dat je van een zwangerschap zo ontzettend zou kunnen genieten. Zwangere dames vertellen je wel eens zoiets maar je moet het inderdaad meegemaakt hebben om te kunnen beamen hoe geweldig dat voelt.
Door een aantal hele vervelende ervaringen in mijn jeugd heb ik altijd gedacht dat ik niet zwanger zou kunnen worden. Alleen al het hebben van een stabiele goede relatie was moeilijk. Het krijgen van kinderen was dan ook een diepgewortelde wens die heel ver weg gestopt was.
Eind 1998 hebben wij elkaar ontmoet en het klikte meteen heel goed. Twee hele verschillende mensen die juist daarom heel goed bij elkaar passen.
Op 10 mei 2001, een dag voor de bruiloft van vrienden, bleek uit een zwangerschapstest die ik stiekem had gedaan dat ik zwanger was. Toen Bert thuiskwam heb ik het meteen verteld, hij was echt ontzettend blij, net als ik. Op 11 mei hebben we dus geen champagne gedronken maar spa rood, ook heel lekker!

Omdat we eerst zeker wilden weten of het allemaal echt waar en goed was hebben we het fantastische nieuws eerst stil gehouden. Toen ik in de laatste week van juni een echo kreeg en wij zelf het kleine babytje in mijn buik zagen ronddartelen en het hartje zagen en hoorden kloppen was het voor ons echt waar. We konden eindelijk iedereen gaan vertellen over het grote nieuws. Bert is iemand die vaak mensen voor de gek houdt en grappen maakt en omdat we in de maand augustus een vakantiekindje uit Parijs zouden krijgen via "De Vreugdezaaiers" dachten een heleboel mensen dat we dat kindje bedoelden. Toen ze begrepen dat het om ons eigen kindje ging waren ze allemaal heel enthousiast en blij voor ons.

In de maand augustus kwam Christopher bij ons logeren, een klein ventje van net 2 jaar.
We waren altijd al stapelgek met kinderen maar hij haalde al onze talenten in ons naar boven.
We hebben enorm genoten die maand, en de blijdschap om ons eigen kindje nam alleen maar toe. In september moest ik weer gaan werken, ik was toen 21 weken zwanger. Mijn afdeling was verhuisd naar een andere plaats en een ander gebouw dus dat was wel even wennen, bovendien was ik erg moe maar ik dacht dat het van het bezoek van Christopher kwam. In zijn laatste week was ik naar de vroedvrouw geweest en die vond mijn bloeddruk toen aan de hoge kant (145/90) Ik moest van haar 2 uur gaan rusten tussen de middag en over twee weken terugkomen. Op het werk hadden ze geregeld dat er een bank kwam waar ik tussen de middag op kon slapen, en je gelooft het of niet, maar ik sliep dus echt twee uur!
Op 12 september, de dag na de ramp in Amerika, moest ik weer voor controle naar de vroedvrouw. Mijn bloeddruk was nog steeds 145/90, dus het rusten had geen effect gehad en het kwam blijkbaar ook niet van het bezoek van Christopher. Mijn hb werd gemeten en dat was 9,8. Ze stuurde mij door naar het ziekenhuis, de volgende dag kon ik er terecht voor een bezoek aan de gynaecoloog. Daar bleek ik een bloeddruk van 145/100 te hebben. Hij ging een echo maken en daaruit bleek dat de baby tot nu toe wel op groeischema was, de baby had overigens hele lange benen zei hij. Dat vonden we leuk om te horen, wij zijn zelf ook niet klein, Bert is bijna 2 meter zelfs. Hij vertelde mij dat ik accuut moest stoppen met werken en dat ik heel veel moest rusten. Er werd een bloedonderzoek gedaan en een urineonderzoek en ik moest over 5 dagen terugkomen. Hij vertelde mij dat ik mijn tasje maar moest inpakken want ik zou waarschijnlijk opgenomen moeten worden. Waarschijnlijk tot aan de bevalling en hij zei dat we blij mochten zijn als de baby tot 33 weken zou blijven zitten. De combinatie van de hoge bloeddruk vroeg in de zwangerschap (bij 22 weken) en het dikke bloed, met hb boven de 9 zorgt er namelijk voor dat het bloed moeilijk door de placenta stroomt, de baby heeft dan kans om te weinig voeding en te weinig zuurstof binnen te krijgen.

Het was een hele rare gewaarwording, ik voelde me namelijk helemaal niet ziek, was ook niet extreem moe of zo. We zaten midden in een verbouwing van ons huis, we wilden een woonkeuken bouwen zodat we meer ruimte kregen ook voor de baby straks. Ondanks het lawaai etc. ben ik toch maar meteen op bed gegaan. Ik wilde absoluut voorkomen dat ik opgenomen zou moeten worden. Bang ben ik eigenlijk niet geweest, naïef misschien, ik zag alleen op tegen de opname, ik hou niet van artsen etc., wil niet hebben dat ze aan me zitten.
Gelukkig had het rusten effect, op de tweede controle bij de gynaecoloog bleek mijn bloeddruk 145/95 te zijn en mocht ik toch weer naar huis, op voorwaarde dat ik me zo rustig zou blijven houden. We waren dolgelukkig dat ik niet naar het ziekenhuis hoefde.
(Achteraf blijkt dat de arts toen waarschijnlijk dacht dat ik het HELLP-syndroom aan het ontwikkelen was maar dat is gelukkig niet gebeurd.)

Niets meer doen lijkt moeilijk voor een bezige bij, maar als je weet wat je er voor terug krijgt dan heb je het er graag voor over. Dus geen werk meer, geen bijbaantjes in allerlei besturen, in de jeugdsoos, geen theater, geen concerten, geen studiereis naar Parijs, geen verjaardagen etc. Nee, gewoon rustig thuis blijven, veel slapen en liggen en niets meer doen! Vanaf de 21e week voelde ik de baby bewegen, een ervaring die zo prachtig mooi is, dat kun je niet beschrijven, en ook dat kun je alleen maar weten als het je zelf overkomt! We dachten dat het een jongetje zou zijn, een voetballer, net als zijn papa. Frederieke ondertussen maar lachen waarschijnlijk, ze had het reuze naar haar zin in mijn buik. We draaiden een baby cd voor haar en we lieten haar muziekdoos horen voor we naar bed gingen. Dan ging ze altijd bewegen, ze reageerde ook bijna altijd op de handen en de stem van Bert, wat een mooi spelletje was dat.

We gingen iedere week voor controle naar het ziekenhuis. Het ging eigenlijk heel goed, mijn bloeddruk bleef schommelen rond de 145/95 en mijn hb bleef rond de 9. Ondanks het feit dat ik moest rusten kon ik er enorm van genieten. Toen ik de 33 weken had gehaald en het er helemaal niet op leek dat ik eerder zou moeten bevallen waren we ontzettend blij en dankbaar dat het zo goed ging allemaal. Al die kwalen waar je wel eens van hoort, ik had er totaal geen last van, het enige wat ik zelf ondervond waren enorme warme voeten, zo warm, heet zelfs, dat ik er van uit mijn slaap gehouden werd. Regelmatig ging ik 's nachts uit bed om koude natte handdoeken om mijn voeten te doen maar ach ik had toch niets te klagen. We zouden er een prachtig geschenk voor terug krijgen!

Toen de verbouwing gereed was konden we beginnen aan de babykamer. We hebben een eigen smaak, dus een kant en klare babykamer was niet voor ons te vinden. Daarom hebben we overal dingetjes gekocht, we (Bert dus) hebben het in onze eigen kleur gebeitst en alles zelf in elkaar gezet. Wat een prachtige bezigheid, echt puur genieten, en maar dromen hoe het over een paar weekjes zou zijn als de baby er is. Geen haar op je hoofd die er ook maar aan denkt dat er iets mis kan gaan! Nee, puur geluk, je zit er helemaal vol van!