Nu het bevallingsverlof voorbij is

In de eerste weken na de begrafenis kregen we nog veel telefoontjes en bezoekjes. Maar de dominee had in de kerk al gezegd dat velen het na zo'n 6 weken laten afweten en helaas is dat ook zo. Je moet samen heel sterk zijn om je er doorheen te vechten.
Voor we weer gingen werken hebben we een brief opgehangen op het prikbord op Bert zijn werk en dezelfde brief hebben we rondgemaild op het werk van Gretha. Hierin hebben we aangegeven wat er allemaal is gebeurd, hoe wij omgaan met het verlies van ons lieve kleine meisje Frederieke en hoe wij graag willen dat ze met ons omgaan. Graag wel tegen ons praten over Frederieke, we willen dat haar naam genoemd wordt, dat mensen ons niet eng vinden. Zo hebben we zelf de eerste stap gezet naar onze collega's.
Na ongeveer 4 weken is Bert weer een paar morgens gaan werken en heeft dat in 1 maand langzaam uitgebreid naar fulltime werken. Gretha had bevallingsverlof tot 26 maart. Wij hadden die tijd samen ook echt nodig!!! Na het verlof is Gretha twee morgens per week gaan werken, maar na 1 maand bleek dat dit te veel was. Ze heeft momenteel professionele hulp van een therapeut die gespecialiseerd is in rouwverwerking en heeft daar veel baat bij! Na 7 maanden begint nu het gevoel te komen dat je weer wat sterker bent, energieker, weer iets wilt gaan doen, interesse terugkrijgt in economie, politiek en allerlei zaken die met je werk te maken hebben.

Je moet als partners leren van elkaar te weten en te accepteren hoe verschillend je met het verlies omgaat. Bij ons is de ene een doener en de andere een denker en dan praat je op een gegeven moment niet meer zoveel. Het leidt bij ons niet tot problemen omdat we van elkaar accepteren dat we verschillend zijn en daarom onze eigen contacten zoeken om iets te doen of om te praten, maar we delen wel alles!

Wat je heel sterkt voelt is de druk van de "maatschappij". Die wil dat je na een week of 6 ophoudt met treuren, je moet de draad weer oppakken want het leven gaat door. Ja, dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Pas als je dit zelf meemaakt weet je hoeveel impact zoiets heeft. Als je hoort dat een ander zoiets meemaakt dan denk je, goh wat erg voor die mensen, ik kan me voorstellen hoe erg het is, maar dat kun je dus niet! Absoluut bij de geringste benadering niet. Dus vragen als "Ben je al weer fulltime aan het werk" etc. doen heel veel pijn. Je voelt je ook nog schuldig omdat je niet kunt werken. Men wil dat je weer meedoet, en doe je dat een keer dan is het helemaal bevestigd dat je nu niet meer moet zeuren. Het kost heel veel energie en tranen om je daar in te kunnen weren.

Gelukkig hebben wij veel steun van "Lieve-engeltjes.nl" op het Internet. Het verhaal van Frederieke is daarop gepubliceerd en zo krijg je heel snel contact met lotgenoten of andere belangstellenden die een berichtje achterlaten in haar gastenboek. Wij kijken iedere avond hoeveel bezoekers ons lieve kleine meisje heeft gehad en of ze een berichtje voor Frederieke of voor ons hebben achtergelaten. En als dat zo is, dan is onze hele dag weer goed. En dan nu ook haar eigen site! Dat voelt echt super! Uit de contacten met lotgenoten leren we dat we allemaal soortgelijke gevoelens en situaties meemaken, dat maakt je sterker omdat je niet meer het idee hebt dat alleen jij anders bent.

Vlak na het overlijden van Frederieke dachten we dat we nooit weer zouden lachen, nooit weer boodschappen zouden doen en nooit meer gelukkig zouden zijn, en het boeide ons ook niet! Nu we een half jaar verder zijn voelt het nog steeds niet goed, maar als je terugkijkt wat we toch allemaal al weer gedaan hebben dan is dat eigenlijk heel wat.
We hoorden dat ze in Den Haag aan het lobbyen zijn voor 100 dagen rouwverlof na het verlies van een kind, en voor zover wij dat nu kunnen inschatten zou dat heel goed zijn! Misschien wordt de maatschappelijke druk dan ook minder en krijg je als ouder, de tijd, de rust, de ruimte en de aandacht die je nodig hebt om met het verlies om te leren gaan.

Je leert je vrienden kennen als je zoiets meemaakt. De tijd vliegt voor iedereen en voor je het weet is het drie maanden geleden dat je iemand hebt gezien. Wij kunnen ook goed alleen zijn, dat leer je wel in deze situatie en dat is maar goed ook. Na ons twee keer te bezoeken wordt gezegd: "Kom ook maar eens bij ons langs". Maar ook al geef je aan dat je daar nog niet aan toe bent, het wordt toch van je verwacht, en dan verwateren sommige contacten. De buitenwereld is namelijk veel harder dan waar je je van bewust was. En dat zit in grote dingen maar ook kleine dingen, gelukkige jonge gezinnen, zwangere vrouwen, moederdag, vaderdag, verjaardagen, boodschappen doen, de geboortedatum, de overlijdensdatum, de datum van de begrafenis, dingen die je aan je zwangerschap herinneren, winkels waar je iets voor je kindje gekocht had, ziekenhuisbezoek, ga zo maar door!

Gelukkig hebben wij hele goede mensen om ons heen die ons wel blijven steunen, door dik en dun, en af en toe hebben we weer eens plezier en zien we dat het zonnetje schijnt. Zo leer je ook al het fijne op waarde te schatten van hetgeen ons kleine meiske Frederieke ons heeft geleerd. Zij heeft ons papa en mama gemaakt! Een geschenk dat niemand ons meer kan afnemen! En we zijn echt enorm trots op haar.
We hebben Frederieke vrijgelaten, ze is nu in de hemel. Daar is ze niet alleen, ze kan daar spelen met al die andere lieve kleine engeltjes. En als wij in het donker naar de sterrenhemel kijken, dan zien we die ene felle ster, dat is onze Frederieke die haar lichtje in ons hart laat schijnen en onze ogen laat twinkelen als sterretjes!

Het is ondertussen bijna november 2002, het monumentje is geplaatst, we hebben het helemaal zelf ontworpen. Helaas was het niet helemaal zoals we afgesproken hadden, we moesten nog eens 4 maanden wachten tot het helemaal naar onze wens was uitgevoerd. We zijn trots op ons meisje en trots op haar monumentje. De sterren, o.a. van haar muziekdoos, zijn voor ons een belangrijk symbool! Ze zijn dan ook duidelijk aanwezig op het monumentje.

Eindelijk heeft Frederieke nu haar eigen “stralende” sterrenmonument!

Onze grootste wens is dat Frederieke ons een heel mooi kado zal geven! Met haar hulp, ze is ons beschermengeltje, hopen we dat we een broertje of zusje voor haar mogen krijgen!