Na een hele spannende zwangerschap, een periode met veel angst, maar ook blijdschap, een mengeling van allerlei emoties, verdriet, pijn, geluk, hoop, komt de dag van de bevalling heel dichtbij.

Op moederdag kreeg ik van Bert een mooi boeket bloemen en ik kreeg twee witte rozen, een van Frederieke* en een van haar zusje die nog in mijn buik woonde. Al na 1 dag liet het ene roosje het kopje hangen en de andere bleef vier rechtop in de vaas. Het greep me enorm aan en ik had zo sterk het gevoel dat dit een teken van Frederieke was. Ik hoopte ook echt dat het zo zou zijn, een teken van Frederieke en een teken van haar dat haar zusje het wel zou redden.
Na een paar dagen heb ik de kopjes van de rozen er uit geknipt en ik heb ze bewaard, ze liggen nu gedroogd bij een hele mooie stervormige kaars te pronken.

Op 2 juni hoorden we al van de gynaecoloog wanneer de bevalling uitgevoerd zou worden. Hij zou namelijk in juli op vakantie gaan. Wij hadden in het AZG het advies gekregen om de baby niet weer meteen met 38 weken te laten komen, dat was wellicht in mijn geval wat vroeg, 39 weken zou beter zijn.
De arts zou echter pas op 21 juli terug zijn van vakantie en de eerste operatiemogelijkheid was dan 23 juli, voor mij 39 weken en 5 dagen zwangerschap! Best wel griezelig, en zo veel kans dat de baby eerder zou komen, maar ook wel erg lang wachten voor ons, en wat kan er nog allemaal gebeuren op het laatste nippertje, we kennen zoveel nare verhalen en we kennen Sam*. Toch hebben we de kracht gevonden om het uit te dragen en de baby heeft ook rustig gewacht tot de arts weer tijd had. Voor onze eigen geruststelling hebben we de controles bij beide vervangers gehad zodat we ze op de hoogte konden stellen van ons lieve meisje Frederieke en alles wat we vorig jaar meegemaakt hebben, maar ook van mijn angsten en wensen voor de operatie en na die tijd. Gelukkig hadden beide vervangers hier heel veel begrip voor en waren ze het er mee eens dat Janneke en Bert er beiden bij zouden zijn in de OK. Ze hebben ook een afspraak voor ons gemaakt met de kinderarts. Wij hadden allerlei vragen. Toen hij ons binnenliet in zijn kantoor begon hij meteen zelf te vertellen. Hij had het dossier van Frederieke en van mij opgevraagd en in het weekend meegenomen naar huis om het te bestuderen. Hij had op Internet gezocht naar extra informatie of gelijksoortige gevallen. Heeft hij echter niet kunnen vinden en dat sterkt hem in de opvatting dat het zusje van Frederieke waarschijnlijk niets van dit alles hoeft mee te maken.
Hij had al met zijn collega's overlegd voor het geval hij er niet bij zou zijn als de baby bijvoorbeeld eerder zou komen.
Hij beloofde er bij te zijn op 23 juli om 08.00 uur. En hij beloofde dat hij de baby extra goed zou nakijken, het vruchtwater weg zou halen en de baby zuurstof zou geven. Bij de geringste twijfel zouden ze haar opnemen op de kinderafdeling maar als het niet nodig zou zijn zou ze bij mij op de kamer komen zodat we volop zouden kunnen genieten. Hij beloofde om zeer regelmatig langs te komen de eerste dag maar ook de dagen daarna!
Wat een geweldige man! We waren helemaal gerustgesteld en ook niet meer bang dat de baby eerder geboren zou worden, iedereen was op de hoogte en zou zich volledig inzetten!

Op dinsdag 22 juli om 13.30 uur moesten wij ons melden bij de afdeling Opname. Er moest nog bloed geprikt worden en daarna gingen we naar de kraamafdeling. We werden ontvangen door een hele aardige verpleegkundige. Ze werkte er vorig jaar ook toen Frederieke geboren is. Ze herkende ons en wist nog wat er gebeurd is. Ze heeft allerlei vragen gesteld en formulieren ingevuld. Ondertussen lag ik aan de CTG en konden we luisteren naar het hartje van zusje.
Dat zag er allemaal prima uit. Ik heb wat langer gelegen dan nodig was zodat we zelf ook een printje van de CTG mee konden nemen.
Om 15.00 uur waren we klaar en mochten we naar huis. Dat had Bert in juni al bedongen omdat we beiden te veel spanning dragen om een hele nacht alleen te zijn. Gelukkig deden ze er helemaal niet moeilijk over.

De volgende morgen om 07.00 uur moesten we ons melden op de kraamafdeling. Eerst zijn we nog naar de begraafplaats gegaan, kaarsjes aansteken bij het grafje van Frederieke, dat voelde heel goed. We hadden Janneke opgehaald van huis en waren al om 6.45 uur aanwezig. Ik kreeg meteen het blauwe hesje aan omdat het infuus aangelegd moest worden. Het is beter dat je voor een ruggenprik veel vocht in je aderen hebt zitten. Ik kreeg 1,5 liter vocht toegediend. We waren opvallend kalm en toen ik om 7.45 uur in bed naar de OK werd gebracht dacht ik daar nog even aan. Maar toen we onderweg waren en ik de gangen van de OK ruimtes zag toen ging het mis. Ik werd ontzettend bang, de gedachte die ik al zo lang had weggestopt kwam terug, ik was zo bang voor herhaling of om een kindje te krijgen dat niet meer leefde. Ik begon te hyperventileren en te shaken en te huilen. Normaliter mag je partner pas de OK binnenkomen als de ruggenprik is gezet. Omdat ik volledig over de toeren was ging de gynaecoloog naar Bert en Janneke, hij zei tegen Janneke dat ze maar beter even naar mij toe kon gaan. Hij bleef bij Bert zo lang. Echt fantastisch hoe ze er op inspeelden.
Janneke en een OK assistente probeerden me gerust te stellen maar dat viel niet mee. Ze gingen bezig voor de prik.Toen kreeg ik een enorme schok in mijn rechterbeen waardoor ik nog heftiger begon de schudden en huilen en dat is niet echt handig als ze die prik moeten zetten. Maar afijn, het lukte en ik voelde mijn benen warm worden en dat is de bedoeling. Tegelijkertijd spoten ze naast mijn hoofd (tenminste zo voelde dat) iets wat naar ether rook, ik werd er echt kotsberoerd van en heb nogal liggen kreunen. Toen kreeg ik een zuurstofmasker op en langzamerhand werd ik rustiger en ging de misselijkheid weer over.
In de lamp die boven de tafel hing kon ik mezelf zien. Ze vertelden de hele tijd wat ze aan het doen waren en dat vond ik op een gegeven moment helemaal niet leuk meer en toen ik mijn eigen buik zag en ze op het punt stonden om te gaan snijden zei ik tegen Bert dat ik het niet wilde zien. Hij had nog niet in de gaten dat je mee kon kijken via de lamp, hij vond het bere-interessant en heeft het dus wel allemaal gezien, het snijden en daarna scheuren van m'n buik etc. Ineens na een grote duw op mijn buik was de baby geboren! Ze hielden haar omhoog en ik zag net zo'n meisje als Frederieke, een heel mooi bosje zwart haar en ongeveer even groot! Er overviel me ineens een heel vredig gevoel, ik wist en voelde dat het goed was! We hebben al die tijd geroepen dat de baby eerst een week oud en gezond moest zijn voor we het geloof zouden krijgen, maar ik wist toen al dat het goed was!
Janneke was helemaal verrast toen ze hoorde dat het zusje van Frederieke de naam Jonneke Tessie heeft gekregen, ze was supertrots! En ze was zo blij dat ze weer alles van dichtbij heeft meegemaakt, ze kon alles zien en vond het zeer indrukwekkend.

De kinderarts ging meteen met Jonneke aan de slag, vruchtwater weghalen, zuurstof geven en wat ze verder nog meer doen! Hij was heel tevreden, temeer omdat tijdens de operatie mijn bloeddruk nogal schommelde en dat is niet goed voor de baby. Bert ging met Jonneke en de verpleegkundige naar de kraamafdeling en Janneke bleef bij mij in de OK. We hebben meegekeken in de lamp hoe ze de hechtingen er in zetten. Daarna werden we naar de uitslaapkamer gebracht. Ik voelde me zo goed en zo gelukkig.
Een heel groot verschil met vorig jaar! Toen was ik zelf heel ziek van de keizersnede en kreeg ik er ook weinig van mee. Ik realiseer me nu dat het eigenlijk logisch is dat Frederieke ook ziek was van de keizersnede, het was toen veel heftiger, of dat nou aan de narcose ligt of aan iets anders, ik weet het niet, maar het verschil is heel groot.

Op een gegeven moment kwam Bert met Jonneke naar ons toe en kreeg ik haar bij me. Ik kon haar meteen knuffelen en leren kennen en dat zonder pijn of misselijk te zijn, ik voelde me geweldig! Al vrij snel kreeg ik weer gevoel in mijn benen en kon ik ze ook bewegen en toen mocht ik naar de kraamafdeling. We hadden een kamer voor ons alleen, dat hadden ze aangeboden en daar waren we zeer dankbaar voor!

We hebben mijn ouders gebeld en Trijnie, de lievelingszus van Bert, en degene naar wie we ons meisje ook hebben vernoemd, Jonneke Tessie!
In de loop van de dag heeft Bert nog meer mensen gebeld om het goede nieuws te vertellen. De mensen die ons het meest na staan wilden natuurlijk allemaal meteen komen kijken en zo gebeurde het ook.
Bert wilde ook meteen aangifte doen op het gemeentehuis en de geboortekaartjes bestellen.
Nog dezelfde middag konden we ze ophalen en samen met Janneke heeft hij het allemaal klaargemaakt voor verzending.

Ik had besloten om borstvoeding te gaan geven, na alles wat er met Frederieke is gebeurd was dat geen moeilijke keuze, ik wil alleen het allerbeste voor haar zusje en zo kan ik er zelf ook optimaal van genieten.

Ik wilde heel graag zo snel mogelijk naar huis. Het kamertje was me te klein en te heet, helemaal als er bezoek was. Bert genoot volop van alle aandacht voor Jonneke. Hij was bijna de hele dagen bij ons in het ziekenhuis en deed heel goed zijn best om maar zoveel mogelijk te leren van de verpleegkundigen. Het badritueel was favoriet bij hem. De verzorging in het ziekenhuis was fantastisch. Iedereen was op de hoogte van de gebeurtenissen met Frederieke en ze waren allemaal heel lief en meelevend. Ook de gynaecoloog en de kinderarts kwamen iedere dag langs om te vragen hoe het ging. We zijn echt heel blij dat we weer voor hetzelfde ziekenhuis hebben gekozen. Het was goed zo!
En nu ging ik, op de vierde dag, dus wel met de rolstoel, met een maxicosi op schoot en een prachtig mooi en gezond kindje er in, het ziekenhuis uit. De verpleegkundige bracht ons tot aan de auto. Het was heel emotioneel om dit nu wel op deze manier mee te mogen maken. De hele morgen was ik daar al in gedachten mee bezig geweest.

Toen we naar huis gingen reden we regelrecht naar de begraafplaats. Bert had geregeld dat we de sleutel kregen zodat we met de auto zo dicht mogelijk bij Frederieke konden komen omdat ik nog niet zo goed kon lopen. Toen ik naar het grafje liep moest ik ontzettend huilen. Wat een bijzonder iets, om met je baby'tje naar het grafje van haar zusje te gaan! Bert had rozen gebracht meteen woensdag toen Jonneke geboren was en ook onze dierbaren hadden iets voor Frederieke gebracht! We hebben kaarsjes aangestoken en een poosje op het bankje gezeten, met Jonneke in de maxicosi bij mij op schoot. Heel verdrietig maar ook heel fijn.

Ik had het nooit eerder verteld maar elke dag als Bert en ik de kaarsjes aan gingen steken bij Frederieke dan zat ik op het bankje naast het grafje en dan dacht ik:"ligt dit kindje in mijn buik straks in de maxicosi of ligt het hier 1,5 meter onder mij naast haar zusje" Een vreselijke gedachte die ik ook niet uit kon bannen. En nu zaten we daar samen, alles is goed gegaan!

Toen we thuis kwamen kwam ook meteen de vergelijking met vorig jaar, wat een emoties komen er dan los…
Ze hadden het huis op een sobere manier versierd, de babyslinger hing er, die had Janneke vorig jaar gemaakt en die hing in het ziekenhuis toen Frederieke geboren was. Ook bij Jonneke hing hij in ons kamertje en nu dus in huis! Aan de garagedeur hing een schilderij, de tekening die ook op het geboortekaartje stond, die hadden we in olieverf laten maken. We wilden geen ooievaar voor het huis, tenminste dat wilde ik niet. Dit was goed, echt heel mooi, hier en daar hingen roze ballonnen aan het hek, niet al te veel en te opzichtig, dat kon ik nu niet hebben.

De kraamtijd en de kraamhulp waren helemaal goed, lekker rustig maar wel erg heet (hittegolf). We zijn de eerste 3 tot 4 weken binnen gebleven met Jonneke. We hebben heel veel over Frederieke gepraat en voelden dat zij als ons beschermengeltje op onze schouders mee zat te kijken en haar best deed voor ons! Bert was 3,5 weken vrij. Zaterdag 23 augustus hadden we een kraamfeest in een zaaltje tegenover de begraafplaats van Frederieke. Het was goed zo.
Op het geboortekaartje hadden we geschreven dat we gelukkig en tevreden zijn met alles wat ons is gegeven. We hebben gevraagd om geen kadootjes te geven, maar als ze toch iets wilden schenken of ze dan iets in onze spaarpot voor Unicef, Warchild en Clini Clowns wilden doen.
Dit heeft ruim 400 euro opgeleverd en dat hebben we verdeeld over de drie fondsen.

Iedere lach gaat samen met een traan en andersom, maar genieten deden en doen we aan alle kanten! Jonneke is heel tevreden en rustig.
Al haar zwarte haartjes zijn blijven zitten, ze worden alleen iets lichter. Ze heeft nu echt bolle wangetjes. Als "pas" moeders me vertelden dat ze de hele dag met hun kindje bezig waren dan dacht ik altijd, nou dat zal mij niet gebeuren, daar ben ik te nuchter voor. Wij hebben dan ook extra kleertjes, hydrofielluiers, slabjes etc. gekocht zodat we in ieder geval het wassen tot het weekend konden beperken en dan zou het verder toch wel meevallen? Nou, niets was minder waar, die was dat klopte ja, maar ik zat me 's avonds als ik naar bed ging ook af te vragen wat ik nou eigenlijk die dag gedaan had, behalve met Jonneke keuvelen. Alle clichés zijn gewoon waar! En dan dat gepraat over hormonen, echt zo'n vrouwenpraatje waar ik ook absoluut niet van hou. Ik dacht ook geen hormonen te hebben, ha ha. Nou, ik praat er nog steeds niet graag over, maar ze waren wel degelijk aanwezig en ze speelden me behoorlijk parten. Mijn tranen zaten pal achter mijn netvlies en ze kwamen te pas en te onpas tevoorschijn!

Het was ook allemaal zo bijzonder, we mochten nu ineens zoveel geluk ervaren. We werden altijd boos als mensen zeiden dat we toch nog papa en mama zouden worden want dat waren we al lang geworden dankzij ons mooie meisje Frederieke*. Wat we nu echter mogen ervaren is niet de zorg om je kindje maar de zorg voor je kindje. Wat een contrast, wat een totaal andere emotie, en wat blijft ons meisje Frederieke daar gelukkig ook een rol in spelen! We voelen ons nu echt de trotse papa en mama van twee hele mooie meidjes!
Gelukkig lijkt Jonneke op Frederieke, ze heeft iets minder haar en was iets minder bol, maar dat begint al aardig bij te komen! Ze hebben ook hetzelfde kinnetje en neusje!

We hadden een wieg beneden en een wieg boven naast ons bed, zo hadden we Jonneke altijd dicht bij ons en kon ik een oogje in het zeil houden, die drang heb je toch. We weten teveel helaas. Onze beide zussen Janneke en Trijnie zijn heel trots omdat ze vernoemd zijn; Jonneke Tessie. Ze komen ook heel vaak op bezoek. En neefje Eddie vindt het helemaal geweldig! Hij wil nu zelf ook een broertje maar dat zit er niet meer in. We hebben gezegd dat hij maar een beetje een broertje voor Jonneke moet zijn en dat zij een beetje een zusje voor hem zal zijn.

Jonneke heeft 4 weken borstvoeding gehad. In overleg met het consultatiebureau ben ik overgestapt op flesvoeding. Jonneke vond het overigens prima, ze heeft er geen seconde raar van opgekeken! Tja, we merken echt 100% dat we een beschermengeltje op onze schouder hebben zitten! Frederieke is er gewoon bij, we zijn met ons vieren, zo zien we dat.

We hebben ondertussen al ongeveer 300 foto's en 1,5 uur video. Maar het allermooiste is dat we Jonneke bij ons hebben, onvoorstelbaar hoe mooi dat is. Kijken, knuffelen, spelen, luisteren naar haar gebrabbel, in de draagzak, Jonneke vindt alles goed, ze lacht volop, naar iedereen die naar haar lacht. Ze groeit volgens het boekje, wat kunnen we ons nog meer wensen!

En nu mogen we meemaken dat je inderdaad weer gelukkig bent, toen ze vorig jaar zeiden dat het wel terug zou komen vonden we dat heel onvoorstelbaar en wilden we dat niet horen. Maar het is echt waar, we gaan toch steeds meer dingen doen die we voor de geboorte van Frederieke ook deden en waarvan we dachten dat het nu voor altijd voorbij zou zijn. We gaan weer af en toe naar verjaardagen, een feestje, een concert of cabaret in het theater en we hebben voor het eerst weer gedanst op een bruiloft. En ja, dan denk je aan Frederieke, en je vraagt je af of het wel goed is, maar het is goed! Frederieke geeft ons die kracht om nu volop te mogen genieten, met Jonneke, van alles om ons heen.

We staan weer volop in het leven, werken beiden 1 dag minder, Jonneke hoeft maar 2 dagen naar oma en 1 ochtend naar de crèche. Dit jaar hebben we wel weer een kerstboom en voor Frederieke hebben we een kerstman- en een rendierknuffel gekocht. Christopher, ons vakantiekindje uit Parijs, is twee weken bij ons om samen met ons kerst, oud en nieuw en de verjaardag van Frederieke te vieren.

De tweede verjaardag van Frederieke komt er aan. De taarten zijn al besteld en de ballonnen en de bellenblazen liggen al klaar. Dit jaar hebben we geen uitnodigingen verstuurd maar we hopen dat er spontaan veel mensen zullen komen om toch ons meisje met ons te herdenken.

We voelen ons ondanks alles toch weer "rijk" en daar hoort Frederieke zeker bij, heel waardevol en onbetaalbaar.

Nou, je leest het al, het gaat prachtig mooi, wel heel druk en daar moeten we echt wel even aan wennen, je leven staat echt op z'n kop, maar nu om een hele mooie reden! En Frederieke, ons stralende sterrenkindje? Die is er ieder moment, op een warm plekje in onze harten lekker bij!