Ik ging naar een zwangerschapscursus om me voor te bereiden op de bevalling. Daar zag ik als een berg tegenop! Niet omdat het pijn zou gaan doen maar omdat er dan allerlei mensen aan je gaan zitten etc. Ik moest perse in het ziekenhuis bevallen vanwege de complicaties.
Toen ik in een brief aan de gynaecoloog had uitgelegd waarom ik zo bang was voor de bevalling bleek dat ik ook via een keizersnede mocht bevallen. Er viel een enorme last van mijn schouders! In de 36e week hadden we een gesprek met hem en toen hoorden we dit goede nieuws. Tevens bleek dat Bert mee mocht in de operatiezaal en mijn zusje Janneke (die in het ziekenhuis werkt) mocht ook mee zodat zij samen met de verpleegkundige de baby zou kunnen verzorgen direct na de geboorte en Bert bij mij zou kunnen blijven. We planden meteen een datum. Het was het beste om dat in de 38e week te doen, dan heb je meestal nog geen weeën gehad. Dat werd dus woensdag 2 januari 2002. We vertelden het meteen aan Janneke maar verder aan niemand.
Op nieuwjaarsdag zijn we naar mijn ouders geweest om te vertellen dat de bevalling in het ziekenhuis zou gebeuren en dat ze deze week dus weer opa en oma zouden worden. Van de keizersnede hebben we niets gezegd, we wilden ze verrassen.
Ondertussen hadden we samen lol omdat we precies wisten wanneer onze baby geboren zou worden. 's Middags moest ik verschijnen in het ziekenhuis. Ik kreeg een CTG, het hartje klopte prima, de hartslag was rond de 150 en dat was goed. Op tv had ik gehoord dat het dan vaak een meisje wordt, als het lager is, zo rond de 120, dan is het vaak een jongetje. De verpleegkundige had dat nog nooit gehoord en zei dat we maar moesten afwachten. Het maakte ons ook niet uit, absoluut niet! Mijn bloed werd geprikt, ik werd gewogen, was 10 kilo aangekomen in totaal en ik moest allerlei vragen beantwoorden. Tot onze grote vreugde mochten we nog gewoon weer naar huis, we moesten de volgende morgen om 07.30 uur aanwezig zijn en dan zou ik zo rond 09.00 uur naar de OK gaan.
Ik mocht na 24.00 uur niet meer eten of drinken maar om 19.00 uur ben ik al gestopt. Ik was best wel zenuwachtig. Toen we 's avonds in bed lagen maakten we nog 1 keer contact met de baby in mijn buik. Hij was helemaal wild en maakte er echt een afscheidsdansje van. Ik zei toen nog dat ik het zo jammer vind dat je kunt fotograferen, filmen etc. maar zo'n gevoel kun je niet vastleggen, wat toch zonde, en nu denk ik dat helemaal!
Woensdag 2 januari 2002
Om 07.30 uur waren we op de afdeling. Ik kwam op een tweepersoonskamer te liggen. Mijn buurvrouw was op nieuwjaarsdag al gekomen en die zou om 08.00 uur via een keizersnede bevallen. Mijn zusje arriveerde zo tegen 08.15 uur. Ik moest me verkleden en kreeg alleen zo'n rare hes aan. Er werd een infuusnaald ingebracht, dat ging gelukkig in 1 keer goed, dus so far so good.
Toen vertelde de verpleegkundige dat ik een katheter ingebracht zou krijgen. Ze wilde gaan vertellen hoe dat in zijn werk zou gaan maar ik schoot toen meteen al volledig in de stress.
Ik had geen controle meer over mezelf en raakte volledig buiten zinnen. Ze besloten toen dat ik de katheter in de OK ingebracht zou krijgen. Ik weet er weinig meer van, alleen dat ik helemaal in paniek was en heftig hyperventileerde. Gelukkig toonden ze heel veel begrip en mede daarom mocht ook mijn zusje mee naar binnen. Ik kreeg een kapje op met zuurstof en lag helemaal te shaken. Terwijl ik me nog druk maakte om die katheter hielden ze plotseling onze baby omhoog, het was een meisje! 09.47 uur, Frederieke was geboren, een flinke meid van 3155 gram, 49 centimeter en een hele dikke bos zwart haar! Ik kon niet geloven dat ik het volbracht had en dat alles goed gegaan was. Ik barstte in huilen uit en riep alsmaar, "ik kan het niet geloven"
Zo rond 12.00 uur kwam ik terug op de kamer. De buurvrouw had ook een dochtertje gekregen, Anna. Tjongejonge wat waren we gelukkig. Frederieke lag in een wiegje vlak bij mijn bed. Helaas kon ik haar niet steeds bij me hebben want ik kreeg al snel last van naweeën en van de wond. Als ik toen alles geweten had dan had ik die pijn helemaal genegeerd, maar helaas, zo gaat dat nou eenmaal niet. Mijn ouders kwamen op bezoek, mijn zusje met haar man en zoontje Eddie (5 jaar). Hij vond Frederieke een mooie naam want dan had ze altijd vrede zei hij. Geweldig wat er in die kinderhoofdjes rondgaat. Er kwamen nog wat vrienden langs. Iedereen heeft Frederieke op schoot gehad en we hebben foto's gemaakt. Ik kreeg een hele mooie gouden ring van Bert, met een diamantje er in. De naam van Frederieke zou er ook ingegraveerd worden en haar geboortedatum. Bert heeft de familie en de vrienden gebeld om het geweldige nieuws te vertellen en daarna is hij de geboortekaartjes gaan halen en heeft hij meteen ook aangifte gedaan op het gemeentehuis.
Omdat de buurvrouw en ik allebei veel pijn hadden en onze meisjes beiden kreunden, en wij dus de hele tijd keken waarom ze dat deden werd besloten dat ze op de babykamer zouden slapen die nacht. Je kunt niets terugdraaien maar als ik alles had geweten had ik haar bij mij op de borst genomen en haar nooit meer losgelaten! Om 23.00 uur kwam de verpleegkundige zeggen dat ze met de kinderarts had gebeld, maar er was geen reden voor paniek, Frederiekes gedrag paste bij een baby in haar situatie. Ik kon dus met een gerust hart proberen te gaan slapen. Dat viel echter niet mee vanwege de pijn.
