In de nacht van maandag op dinsdag werden wij om half 2 's nachts gebeld dat het niet goed ging met onze kleine schat, we moesten meteen komen. We schrokken ons helemaal de pleuris! Ik werd acuut helemaal hysterisch en kon alleen maar schreeuwen, Nee, Nee, Nee.
We waren binnen 1 minuut aangekleed. Hoewel ik normaal nog met de rolstoel naar Frederieke werd gebracht, rende ik nu op hoge hakken, alsmaar Nee, Nee, roepend met Bert naar Frederieke. Onderweg heb ik ook Janneke nog gebeld, en we spraken af dat we haar zouden bellen zodra we iets wisten. Echt vreselijk was het, wij hadden er gewoon geen rekening mee gehouden dat Frederieke zou komen te overlijden, het was zo'n schok voor ons!
Dit kon niet waar zijn, Frederieke was zo sterk, die zou er wel doorheen komen. Ons kleine meiske, vechtend als een leeuwtje.

Op de afdeling bleek dat ze erg ziek was, je kon het ook heel duidelijk aan haar zien. De artsen vreesden het ergste. Toen ik vol ongeloof vroeg of we dan de familie mochten laten komen zeiden ze dat het hun beter leek dat we dat deden. Dus we hebben meteen Janneke gebeld en zij zou haar man en mijn ouders meenemen. Ook de zus van Bert kwam meteen met haar man.

Ze wilden nog één keer iets proberen zeiden ze. En ja hoor, de medicatie sloeg aan, ze knapte weer iets op, wij kregen meteen weer hoop. Nu waren we immers ook zelf weer bij haar en dat wist ze, dat voelde ze! Frederieke kreeg nog meer spierverslappende medicijnen toegediend zodat ze zich goed zou laten behandelen. Frederieke liet toen nogmaals zien dat ze sterk is, ze deed toch weer een beetje haar oogje open en kneep stevig in mijn hand.
Wij zaten aan haar bedje en fluisterden haar bemoedigend toe dat ze het wel zou halen.
Ondertussen gluurden we af en toe naar alle meters en toestanden achter haar bedje.

Opeens zagen we dat alles net zo hard naar beneden kukelde als het een uur geleden omhoog gegaan was. Ik begon helemaal te hyperventileren, dit mocht niet, dit was geen goed teken.
De kinderarts kwam bij ons en zei dat ze alles voor Frederieke hadden gedaan wat in hun mogelijkheden lag. Als ze door zouden gaan dan zou ze ondraaglijk moeten lijden en was het slechts een uitstel van enkele uren, of dagen misschien.

Na alles wat er is gebeurd wil je jouw kindje dat natuurlijk absoluut niet aandoen. Het is echt verschrikkelijk, niet te geloven. Je moet dan zelf beslissen dat de beademing stopgezet mag worden. Ik raakte helemaal in de war en vroeg hoe dat dan allemaal in zijn werk zou gaan.

De kinderarts en de verpleegkundige bleven rustig en ze legden alles netjes uit, aan ons allemaal. Er werden tuinstoelen gehaald zodat we comfortabel konden zitten. Frederieke mocht toen eindelijk bij mij op de borst liggen. Alle slangetjes en infuusjes etc. bleven zitten.

We mochten alle tijd nemen die we wilden, we hebben nog foto's gemaakt met de familie om ons heen. Toen werden we naar een apart kamertje gebracht waar we Frederieke in bad mochten doen en haar mochten aankleden. Gelukkig bleven we rustig zo dat we konden "genieten" van iedere seconde. Dit hadden we ons zo anders voorgesteld, we hadden ook al zo vaak geoefend met onze babybuurmeisjes, maar dit was zo totaal anders.

We hebben voetafdrukjes gemaakt, en een paar plukjes van haar prachtige mooi zwarte haren geknipt. Je zag aan haar gezichtje dat de zorgen en de pijn nu weggegleden waren.

Toen ze aangekleed was hebben we nog lekker met haar zitten wiegen.

De kinderarts kwam vragen voor toestemming voor de obductie. Dat hebben we gegeven. Daarna zijn we zonder Frederieke naar huis gereden. En dan kom je weer in een leeg huis, de vlaggetjes en de ballonnen waren weggehaald, maar haar prachtige kamertje stond in volle glorie op haar komst te wachten!

We hebben 's middags ons kleine meisje opgehaald uit het ziekenhuis. Janneke ging met ons mee in onze auto, zij reed. We hebben Frederieke in een dekentje van onszelf gewikkeld en toen heeft Bert haar meegenomen naar de auto. Onbeschrijfelijk wat er dan door je heen gaat, niemand verwacht dat je op zo'n manier met je kindje naar huis komt. Het leek net of ze sliep. We hebben bijna niet gesproken onderweg, het was zo ontroerend…

Thuis hebben we Frederieke in haar eigen ledikantje gelegd. We hebben haar knuffels bij haar gelegd en de speeldoos weer opgehangen voor haar. Het leek net alsof ze lag te slapen. Zo natuurlijk, maar toch ook weer niet. We konden haar niet wakker maken, helaas niet.

Wat een vreselijke dag, schreef ik op 4 januari nog dat ik de ergste nacht van mijn leven tot dan toe had meegemaakt, op 15 januari moest ik helaas concluderen dat het nog erger kan en geworden is. Dit is echt het ergste wat je kan overkomen. Hier hadden we ook helemaal niet meer op gerekend, naïef misschien, maar aan de andere kant ook niet, het ging steeds beter met Frederieke, wel heel langzaam, maar ze leek het aan te kunnen en er werd al een streefdatum genoemd waarop we haar thuis zouden kunnen hebben. In onze stoutste dromen hadden we hier niet op gerekend.

Het is zo oneerlijk, zo gemeen, en we vragen ons echt af waarom wij dit verdiend hebben, waarom worden we gestraft? Frederieke was zo ontzettend gewenst, we hebben echt alles er voor gedaan en gelaten wat nodig was, alles is perfect voor haar geregeld, ze zou het zo prachtig mooi en goed hebben bij ons, we hebben zoveel liefde om aan haar te geven! We hadden zoveel in petto voor ons drietjes!!!

Het lijkt alsof je in een droom, of een roes leeft, je gaat als een soort automatische piloot functioneren, hoewel we ons nog steeds alles heel goed herinneren. Allerlei mensen kwamen langs of belden. We zijn zo trots op ons kleine meisje, we wilden haar heel graag laten zien aan iedereen, zo konden ze ook zien hoe mooi het allemaal zou moeten zijn.

We hebben heel veel bij Frederieke gezeten, bij haar zitten huilen, haar haartjes en haar gezichtje en handjes gestreeld, haar muziekdoos gedraaid, met haar gesproken en haar geknuffeld en gewiegd. Het had zo anders moeten zijn.