Wie gelooft er nou dat je twee weken na de geboorte van je kindje een overlijdenskaart moet uitzoeken, niemand toch? De uitvaartondernemer had een boek bij zich en vertelde ons dat we uit twee kaartjes konden kiezen, met een beertje of een vlieger. We keken elkaar aan en dachten hetzelfde, dat past helemaal niet bij ons en bij Frederieke.
In zo'n situatie blijkt maar weer eens dat je eigenlijk zelf je hoofd er goed bij moet hebben omdat je anders iets aangewezen krijgt wat niet bij je past.

We zijn in het boek gaan bladeren en hebben een lichte kaart uitgezocht. We hebben gevraagd of daar een foto van ons op gedrukt zou kunnen worden. Gelukkig bleek dit te kunnen.
We hadden namelijk in het ziekenhuis, toen we Frederieke gingen wassen en aankleden, een foto gemaakt zoals die ook op het kaartje van Unicef stond. De voetjes van Frederieke, vastgehouden door de hand van papa Bert.

We wilden het graag ons kaartje laten zijn en onze situatie weergeven. De voorbeelden die we aangereikt kregen hebben we daarom maar ter zijde gelegd want die zijn niet gericht op babies. We hebben hetzelfde gedicht gebruik als op het geboortekaartje, we hebben het alleen aangepast en er iets meer bij gezet! We hebben geprobeerd al onze liefde voor Frederieke te weerspiegelen in de kaart.
Dezelfde tekst en de foto zijn gebruikt voor de advertentie in de krant. Helaas zijn we vergeten daar meer over te vragen of te zeggen en het is dan ook afgedrukt als een advertentie voor een volwassene, met zo'n dikke zwarte rand eromheen.