Het is al weer 9 jaar geleden dat ons lieve meiske Frederieke* in ons leven kwam. Niet voor te stellen wat er allemaal gebeurde, wat een emoties, wat een heftige periode. Gelukkig kregen we in 2003 een zusje, Jonneke, die bracht weer kleur en geluk in ons leven... We denken zo vaak: zou Frederieke* er ook ongeveer zo uit hebben gezien? Hoe zou het zijn geweest als beide meisjes bij ons zouden zijn? Voor Jonneke is dat een grote wens, haar baby, haar zusje Frederieke, die zou hier moeten komen. Ze heeft het echt heel vaak over Frederieke*, op de meest onverwachte momenten.

Toen ze 5 jaar werd en haar kinderfeestje aan de gang was, gingen de kindjes zingen. Na het hoera zegt Jonneke: "We moeten overnieuw zingen, harder!" Ik vroeg haar waarom en toen zei ze: "Frederieke* kan het niet horen". De andere kindjes kregen even kort te horen dat ze nog een zusje heeft maar dat die in de hemel woont en toen zongen ze keihard nogmaals voor Jonneke. "Zo is het goed" zei ze. Dat doet je dan wel wat, zo spontaan, prachtig.

Maar er is nog iets heel moois gebeurd. In 2007 kregen we bericht dat we een kindje mochten ophalen uit Addis Abeba in Ethiopie. En op 25 augustus 2007 hebben we Abush Tigabu opgehaald. Zijn naam betekent Lief klein tevreden mannetje. Hij was op 22 augustus dat jaar net 2 jaar geworden. We hebben een prachtige week gehad daar, met Jonneke en mijn zus Janneke er bij. Voor Abush hebben we heel veel foto's gemaakt in de stad, tijdens onze uitjes met meneer Getahun, de superlieve gids van Stichting Afrika.

We zijn opgehaald van Schiphol met een bus vol vrienden en familie. Iedereen kon zo meteen kennismaken met Abush. Hij vond het allemaal geweldig en wij ook. Ondertussen zit hij in groep 2, hij groeit als een tierelier en is een echte Nederlander. Hij eet alles, spreekt vanaf het begin al goed onze taal en is 100% onbevangen. Jonneke en Abush zijn echte maatjes, echt broer en zus met alles er op en aan.

Ook Abush weet dat hij een zusje heeft die in de hemel woont. Zijn moeder woont daar ook. Hij zegt echter zelf dat het niet uitmaakt, want Gretha is zijn moeder en Bert is zijn vader.

Nog steeds hebben we 2 kinderen die een paar weken per jaar bij ons op vakantie komen, Christopher en Lohna, ze horen ook helemaal bij ons gezin. Het zijn de vakantiebroer en vakantiezus voor Jonneke en Abush. Ieder zomer 4 weken feest voor de kids en vaak met kerst ook nog.

Frederieke* hoort er echt bij in ons gezin, ze wordt vaak genoemd. Door haar leer je ook nog weer nieuwe mensen kennen. Lotgenoten, soms uit je eigen dorp. Soms gaan we naar bijeenkomsten, bijvoorbeeld de tweede dinsdag in december op Wereldwijd Kaarsen Branden dag. Dan zijn er altijd hele mooie bijeenkomsten in Haren (Gr) waar overleden kinderen worden herdacht. We gaan wel eens naar een gespreksgroep en treffen regelmatig lotgenoten.

Rolien en Gerlien, 2 lieve jonge moeders die we goed kennen zijn in 2009 en 2006 overleden. En je weet niet hoe het is, maar wij vinden het fijn om soms te denken dat het toch wel heel mooi is als die af en toe even knuffelen met ons kleine meisje, of dat misschien de moeder van Abush dat doet?

Ach... dromen mag toch?

En natuurlijk herdenken we ieder jaar de geboortedag en de sterfdag van Frederieke*. Een kleine groep mensen doet dat met ons, gelukkig, dat stellen we heel erg op prijs. Eerst deed het pijn dat die groep ieder jaar kleiner werd, maar zo gaat het, weten we ondertussen.

Ieder jaar hebben we wat extra vrije dagen in die periode. Want het nieuwe jaar starten met 100 collega's die je allemaal gelukkig Nieuwjaar wensen maar die niet beseffen dat jij in een hele verdrietige periode zit is te moeilijk. Soms heb je het nodig om alleen te zijn, herinneringen op te halen, de site te lezen van Frederieke*, toch nog weer nieuwe berichtjes in het gastenboek van haar site, of het dagboek uit het ziekenhuis. Tranen met tuiten huilen, het kan toch fijn zijn, want zo is ze wel even heel dicht bij je...

Vorig jaar stond er een berichtje in het gastenboekje van Frederieke*, geschreven door Frederieke. Het bleek van Frederieke Saeijs te zijn, een hele goede violiste. Ze had op haar eigen naam gegoogled en vond toen onze site. Wat een lief gebaar van haar dat ze ons een cd stuurde met haar muziek. Echt heel attent, zulke onverwachte dingen maken je dag helemaal goed.

En zo glijden de jaren voorbij, het gaat zo snel allemaal. En toch, je vergeet van alles en nog wat, maar die paar weekjes die we hadden in januari 2002, met onze lieve kleine Frederieke*, dat staat echt in je geheugen gegrift, gelukkig maar, want hoeveel verdriet het ons ook geeft, we zouden het niet hebben willen missen...

Al met al gaat het goed met ons. We hebben een fijn gezinnetje en zijn gelukkig. We doen leuke dingen samen en genieten van het kleine en we delen zoveel we kunnen.

Dat is waar het om gaat.